ARKADAŞ
Savaşın en kanlı günlerinden biri.Asker en iyi arkadaşının az ileride kanlar içinde yere düştüğünü gördü.insanın başını bir saniye bile siperin üzerinde tutamayacağı ateş yağmuru altındaydılar.
Asker teğmene koştu ve:
-Teğmenim! Fırlayıp arkadaşımı alıp gelebilir miyim?
Teğmen ‘’Delirdin mi?’’ der gii baktı ve
-Gitmeye değer mi?Arkadaşın delik deşik olmuş büyük ihtimalle ölmüştür bile.Kendi hayatınıda tehlikeye atma sakın...
Asker ısrar etti ve teğmen ‘’Peki’’ dedi’’Git o zaman’’.
İnanılması güç bir manzara...Asker o korkunç ateş yağmuru altında arkadaşına ulaştı.Onu srtına aldı ve koşa koşa döndü.Birlikte siperin içine yuvarlandılar.Teğmen kanlar içinde ki askeri muayene etti.Sonra onu sipere taşıyan arkadaşına döndü:
-Sana hayatını tehlikeye atmana değmez demiştim bu asker zaten ölmüş...
Asker:
-Değdi teğmenim değdi dedi.
Teğmen:
-Nasıl değdi ölmüş görmüyor musun.
Asker:
-Gene de değdi komutanım!Çünkü yanına ulaşıtığımda henüz sağdı.Onun son Sözlerini duymak dünyaya bedeldi benim için...
Ve arkadaşının son sözlerini hıçkırarak tekrarladı:
-Ahmet!Geleceğini biliyordum! Demişti arkadaşı...
‘’Geleceğini biliyordum!’’
