Peygamberimizin evi, azılı müşriklerden Ebu Leheb ve Ukbe’nin evleri arasında kalıyordu. Bu Allah ve peygamber düşmanları, ona işkence yapmaktan zevk alırlardı.
Kendisine taş atmanın dışında, evinin önüne hayvan işkembesi yığmayı severlerdi.   
Peygamberimiz:
“Bu nasıl bir komşuluktur?” diye üzülür, buna rağmen beddua etmeyerek kapısının önünü temizlerdi.
Ebu Leheb’in karısı, Ümmü Cemil adlı hain biriydi. Bu kadın, gündüz vakitlerinde kırlarda dolaşır, topladığı dikenleri, Peygamberimizin gece karanlığında geçtiği yollara döşerdi. Peygamberimiz, yaralanması için atılan bu dikenli dallara, bir ipek kumaşa basar gibi basıp geçerdi.
Yüce Allah, Ebu Leheb ve karısı Ümmü Cemil için indirdiği Tebbet Sure’sinde şöyle buyurdu:
“Ebu Leheb’in (Peygamberimize taş atan) elleri kurusun! Nitekim öyle oldu. Ne malı fayda verdi, ne de kazandıkları. O ve odun hamallığı yapan karısı, boğazlarında kıskıvrak bükülmüş bir ip olduğu halde, alevli bir ateşe girecektir!”
Ümmü Cemil, kendisi ve kocası hakkında nâzil olan (Allah tarafından gönderilen) Tebbet Suresi'ni duyunca eline bir taş alarak Peygamberimizin peşine düştü. Hz. Ebu Bekir, o sırada Peygamberimizle birlikte idi. O kadının geldiğini görünce:
"Ya Resulallah! Bize doğru gelen kadın Ümmü Cemil'dir. Size bir şey yapmasından korkuyorum!” deyince, Peygamberimiz:
"Korkma ya Ebu Bekir! O kadın beni göremez" deyip telaş etmedi.
Ümmü Cemil yanlarına gelince:
"Ey Ebu Bekir! Arkadaşın nerede? Duydum ki bizleri küçük düşürmüş. Eğer onu görürsem, bu taşı ağzına vuracağım!" diye bağırdı.           
Yüce Allah, Hz. Ebu Bekir’in yanı başında oturan sevgili Resulü'nün, bir Cehennem oduncusu tarafından rahatsız edilmesine elbette ki izin vermeyecekti. Ümmü Cemil def olup gittiğinde, Hz. Ebu Bekir:
"Ya Resulallah! Bu kadın sizi görmedi mi?" dedi.
Peygamberimiz ise:
"Evet! Görmedi! Allah beni ona göstermedi” buyurdu.